ABieito-Blog-gal

xoves, 6 de maio de 2021

Eleccións en Madrid, desde Galicia.

Ler en pt-gal: Ler en es

Madrid, léase en "madrileño" España, tivo eleccións. Unhas eleccións, segundo as definiu a dereita e segundo resultou ao final, entre a liberdade de tomar unhas cañas (1) ou o socialismo de coidar a saúde nunha pandemia. A Comunidade que sumou máis horas de bares abertos e de exceso de mortes estatísticas con respecto aos anos anteriores, escolleu o primeiro.

Tamén hai que dicir que esta elección, cun resultado tan claro, viuse facilitada por uns medios de comunicación que construíron unha realidade paralela (2) de datos económicos e sanitarios sen case oposición escrita. Unha realidade paralela que convenceu aos xa convencidos (a elite madrileña) e a moita xente abafada polos graves problemas sanitarios e económicos derivados dunha crise terminal do sistema económico neoliberal e dunha crise sanitaria, ambas as dúas graves.

Unha vitoria que é a vitoria dunha dereita que ten algunhas diferenzas substanciais coa dereita do resto do PP. Porque Madrid, como ben nos repite Ayuso, é España, non a capital de España senón España, a súa esencia e a súa materialización á vez, o lugar ao que conseguirán acceder os mellores españois, aínda que inicialmente tiveran o infortunio de ter nacido en provincias. Grazas, por suposto, ao capitalismo do mérito e ao centralismo ... ao centralismo tamén do mérito, por suposto. Porque hai algo mellor para acadar o éxito na vida, que vivir en Madrid, deixar de ser de provincias, un paleto da Coruña, Xaén, Barcelona, Teruel ...? (¿ainda existe Teruel?) (3) ¿Hai algo máis legal que ser da elite madrileña, esa clase social tan chea de magníficos exemplares de “asshole s ” ^*como Aguirre ou a própria Ayuso? (vamos entender a palavra como objeto de análise e debate científico sobre certas formas de ver o mundo, ver referência).

Coido que isto nos dá algunhas pistas sobre a vitoria do PP de Ayuso. En primeiro lugar, ¿é o mesmo PP que o de Casado, aquel que quería desmarcarse do abrazo de oso de Vox? É o mesmo que o de Feijoo, ese que agora vai ter que demostrar que se el non foi a Madrid non é porque sexa un fracasado, senón porque ... porque ... Por qué? Que pinta Galicia, e o PP de Galicia, ante o PP de Madrid-España? Pregúntome en serio, cal é o papel económico de Galicia, ou o do conxunto atlántico e/ou cantábrico da península no esquema Madrid-España? Que pasa, por mencionar algo, cunha enerxía producida en Galicia pero consumida máis barata nese "Madrid-España" e sen ter que sufrir as consecuencias ecolóxicas e sociais da súa produción, e tendo a sede social da empresa produtora? Ou, para sinalar algo tamén importante, que pinta Galicia ante un PP defensor dos "touros" como o máximo legado "cultural" do espírito español ao mundo? (entendendo por español toda a península agás, polo menos polo de agora, Portugal). Parece que como di Ana Pontón (5) (BNG): "Cada día é máis evidente que Madrid non é a solución, é parte do problema" e iso non facilita o "traballo" a un PP galego. E algo semellante podería dicirse doutros "PPs".

Pero nunha competición cando alguén gaña, alguén perde. E quen perdeu en Madrid? Está ben, todos o sabemos, perdeu a esquerda. Claro que Podemos elevou o número de votos e escanos. E Mas Madrid tamén, e incluso máis que Podemos. E se o PSOE do home tranquilo tivera conservado os 13 escanos que tiña? Ou se obtivera polo menos a metade dos asentos perdidos por Ciudadanos (o mesmo número maldito, 13)? A esquerda sumaría 71 escanos, sendo 69 a maioría absoluta. A derrota é, por suposto, da esquerda, pero céntrase no PSOE, un PSOE que xogou precisamente a "centrarse", a ser menos esquerda do que xa é. Un PSOE que mesmo pasa de ser o máis votado a ser superado pola "descentrada" Mónica García, de Más Madrid.

Precisamente Más Madrid é case o único do bloque da esquerda que ten novas que celebrar e mostra canto (segundo a miña percepción) a claridade importa, comeza a importar: Un traballo serio na Asemblea de Madrid, unha actitude menos radical nas formas, pero máis no fondo, sen medo a defender con firmeza propostas como a Renda básica do mesmo xeito que a sanidade, a educación, os coidados ... Suficientes, Universais e Incondicionais.

Porque en tempos de crise sistémica, cando todo un modelo, o neoliberalismo, está a rematar, non hai equilibrio entre mantelo custe o que custe ou rematalo, non podes defender o centrismo e a equidistancia cando tes que escoller entre os “assholes” de que falaba antes ou a xente normal. Se te esforzas en ficar tranquilo, calado, en non mollarte, ninguén che crerá e poucos votarán por ti. Pola contra, é necesario defender, sen alardes pero con firmeza, as liñas mestras que vaian na dirección do cambio. Porque ou hai cambio (pacífico, firme, radical no fondo) ou hai barbarie. Neste momento non hai medias tintas.

Unidas Podemos tamén sube, algo que probablemente debemos agradecer ao sacrificio persoal de Pablo Iglesias. Son tres escanos máis que en 2019, pero o resultado segue sendo moi malo. A conseguinte dimisión de Iglesias mostra unha grande coherencia política e persoal, honestidade e coraxe. Chega ao seu fin un intento de articular o 15M en termos de estruturas organizativas propias do século XX? Agardemos que Yolanda Díaz, educada nas mesmas estruturas, sexa quen de superalas.

E para rematar unha reflexión de Mónica García (6) "Comeza a conta atrás para as eleccións de dentro de dous anos, empezo a traballar esta noite".

Porque temos que seguir buscando e alcanzando solucións para os graves problemas deste sufocante, decadente e depredatorio sistema neoliberal.

Porque o cambio (pacífico, firme, radical no fondo) aínda continúa a ser posible e necesario.

Enlaces

(1) Análisis de Ignacio Escolar, eleccións:

https://www.eldiario.es/escolar/victoria-ayuso-revoluciona-tablero-politico-nacional_132_7899800.html?mc_cid=5caee4bc12&mc_eid=63bd7c4f83

(2) Análisis de Iganicio Escolar, as mentiras de Ayuso:

(https://www.eldiario.es/escolar/mentiras-ayuso-libertad_132_7880588.html)

(3) Teruel Existe:

https://gl.wikipedia.org/wiki/Teruel_Existe

(4) Asshole: A Theory, de Aaron James

https://www.casadellibro.com/libro-assholes-a-theory/9780804171359/6793074

(5) Ana Pontón: https://twitter.com/anaponton/status/1389683765811765249?ref_src=twsrc%5Etfw

(6)Mónica García https://praza.gal/politica/o-pp-seguira-gobernando-madrid-reforzado-por-unha-contundente-vitoria-electoral

*Estúpido, Babecas, “Listillo” (como termo que define un tipo de personalidade que é obxecto de estudo científico)

sábado, 1 de maio de 2021

Nota: A Xustiza fai fixos aos traballadores de Amazon

Hoxe entendo que hai unha loita contra a máxima manifestación do neoliberalismo no "mercado laboral", empresas que se autodenominan "plataformas dixitais", empresas que, en esencia, xestionan de xeito tiránico servizos que deberían ser xestionados doutro xeito e mesmo, en boa medida, publicamente (Amazón, Spotify, Google, Facebook, Windows ...).

Nestas empresas creo que hai algunhas batallas de grande importancia para o futuro próximo de todos nós, como vimos, por exemplo, en Nomadland (ou mellor dito, ler:, ou a defesna do "direito de urinar em WC":

O que está a forzar a algúns a se moverem,aínda que sexa sorprendentemente.

Algunhas batallas que parece que estamos comezando a dar e que, loxicamente, estamos perdendo por agora. (Ver sindicato da Amazon rejeitado nos EUA)

Por iso esta vitória no Porriño é motivo de celebración.

mércores, 21 de abril de 2021

Pensións, Pobreza e Renda Básica.

1) O neoliberalismo crea Pobreza.

Nos anos 80 o trío Reagan, Thatcher e Juan Pablo II, ao carón de Pinochet, abandeiran unha mudanza de rumbo, pois o pacto social existente xa non lles vale. Comeza o neo-liberalismo (1) unha nova era na que se produciu (e se produce) un ataque sen precedentes a todo o que significou ben común nas décadas anteriores. Resumidamente, privatización de empresas públicas, ataques á sanidade e á educación para todas e todos, rebaixas de impostos para o capital e para as grandes fortunas, ataques ao traballo digno (salarios decentes, seguridade social pública, regulación laboral). Desmantelamento, en suma, do “estado de benestar”.

Neste artigo quero destacar unha das consecuencias desta fase do capitalismo: O insultante aumento do paro e a precariedade, coas súas secuelas de aumento das desigualdades. E con elas a reaparición de situacións de pobreza no noso medio occidental descoñecidas ou que parecían en vías de solución décadas atrás.

A situación tórnase cada vez máis insostíbel e as solucións que achega o neo-liberalismo van na liña da “salvación dos pobres”. A idea que está detrás de esta opción (nada nova por outro lado, lembremos as workhouse e as lei s de pobres (2) tan importantes para o nacemento do capitalismo en Inglaterra) é conseguir que as persoas pobres se “integren na sociedade” mediante o acceso a un “posto de traballo” que as “dignifique” (3). Por iso estas axudas están sempre “condicionadas” a conseguir un emprego. Un emprego que, na práctica, é cada vez máis difícil de conseguir sexa por mor do paro tecnolóxico, da globalización ou da diminución da demanda.

Por iso estas Rendas condicionadas están f allando (4), porque pretenden prepararnos para desempeñar, ou esíxennos que busquemos, uns empregos que xa desapareceron ou están a desaparecer (5). Na realidade caen de forma repetida e recalcitrante en varios fracasos (6) como a Trampa da pobreza, a Estigmatización dos “beneficiarios”, o Aumento dos custes de xestión da pobreza ou a Dificultade para que os e as traballadores sociais podan centrarse no seu verdadeiro traballo en vez de exercer de inspectores.

O modelo das Rendas Condicionadas (como o IMV) para combater a pobreza, está esgotado e a Renda Básica Universal, Incondicional, Individual e Suficiente (RBUI) é unha alternativa necesaria.

2) RBUI, un cruce de camiños.

Aínda que me centre na desigualdade, onde a solución dunha RBUI financiada re-distributivamente parece obvia, os outros problemas xa apuntados tampouco non se poden deixar de lado. Os sociais (recortes ao estado do benestar, reformas laborais, privatización das pensións). Os ecolóxicos, ficando xa claro que os límites do crecemento estanse a manifestar de moitas formas (mudanza climática, contaminación, extincións, esgotamento de materias primas...) O feminismo, co esgotamento do patriarcado. O racismo, cada vez máis evidente ante o incremento da inmigración ilegalizada, O cambio tecnolóxico, liberalizador dos traballos máis penosos e, paradoxalmente, creador de paro e precariedade.

Uns problemas aos que o neoliberalismo xa demostrou que non é quen de atoparlle solucións.

O modelo neo-liberal tamén está esgotado e temos que mudar de rumbo.

E a RBUI aparece como un elemento central nesta necesaria mudanza de rumbo, porque, en breve, contra o cambio tecnolóxico e a precariedade permitiría unha maior e máis tranquila transición entre eses empregos que desaparecen e os novos que (en maior ou menor grao) aparecerán. Contra a transición ecolóxica evitaría a chantaxe dos empregos. Contra o racismo das “persoas ilegais” facilitaría enfrontar o problema demográfico regularizando unha necesaria inmigración. Contra a falsa e interesada ideoloxía do “trunfo dos máis capacitados” facilitaría a transición a unha economía dos coidados...

Dentro dos problemas detectados (ecoloxismo, desigualdade, pobreza, feminismo, tecnoloxía...) a RBUI amósase coma un elemento central na súa solución, un cruce de camiños no que converxen todos eles.

E, ao tempo, é un punto de encontro entre as diversas posición ideolóxicas alternativas ao neoliberalismo (Keinesianismo, Marxismo, Anarquismo, Comunitarismo...). Unha medida que pode ser defendida dende calquera desas ideoloxías, como sucedeu, e sucede, por outro lado, con todos os dereitos humanos (á vida, á liberdade, á saúde, á educación...). Ao fin e ao cabo, a Renda Básica xa foi definida no Congreso de Monterrey (art. 1.3) (7) como “o dereito a unha vida material digna”

3) A RBUI e as Pensións

A RBUI vai afectar a diversos sectores sociais e económicos. Por ese motivo ven sendo estudada, e gañando o apoio, de cada vez máis destes sectores (8) dende a súa perspectiva particular. Obviamente, a RBUI aféctanos a todas as persoas, incluídas as pensionistas, de forma semellante polo simple feito de sermos membros da sociedade. Menos desigualdade, fin da pobreza, o incremento da liberdade para elixir a nosa vida. Sociedades máis xustas e seguras con mellor saúde, especialmente saúde mental... Beneficios para toda a sociedade coma un todo. Tamén para nós. Tamén (e é importante) para os nosos.

Pero obviamente debemos considerar algunhas particularidades propias da nosa situación. No debate quero introducir as seguintes:

1.- Pensións non contributivas: Son axudas públicas que pretenden reducir a pobreza en casos de “invalidez” ou xubilación. A súa contía é sempre inferior á contía dunha RBUI, polo que serían substituídas por esta. Creo que non hai moito debate, a RBUI significaría unha mellora nestes beneficios ao acadar unha contía suficiente (actualmente non o é).

2.- Pensións contributivas: Baséanse no sistema de reparto pagándose fundamentalmente con cotizacións sociais deducidas cada mes nas nóminas das persoas traballadoras en activo (unha parte a conta do empresario e outra do traballador). Entendo (e hai controversia (9), con estudios relevantes que non o consideran así (10) ) que non poden ser consideradas “prestacións públicas” do mesmo tipo que os Subsidios, as Rendas Condicionadas, etc., asemellándose máis, ao meu ver, a un Seguro (de onde, por certo, o nome de Seguridade Social) ou, como as equipara Facenda, a un salario.

Defendo, por tanto, que as pensións contributivas deberían sumarse á RBUI. Todo isto, obviamente, a partir dunha consideración do financiamento da RBUI de carácter redistributivo, onde quen ten máis ten que achegar máis.

3.- Cómpre analizar tamén o polémico intento do neoliberalismo de cambiar o sistema de reparto polo de “capitalizaci ón” (11) convertendo ás pensións nun froito do “aforro” persoal de cada traballadora xestionado por “fondos de pensións” individuais ou (na teimuda pretensión do ministro Escrivá) de empresas. Non hai espazo para analizalas aquí, apenas para anotar que a pretensión real deste sistema é incrementar a “financiarización” da economía e que, a partir da experiencia acumulada, unicamente beneficia aos seus xestores que cobran altas comisións, nunca ás e aos futuros pensionistas. Neste artigo debemos apenas citar que a contía que reste ao final sumaríaselle a renda básica, do mesmo xeito que entendo que debe de acontecer coa pensión contributiva no sistema de reparto (senón queremos favorecer ao sistema de capitalización, claro).

Resumindo, creo que dende a perspectiva das e dos pensionistas, a RBUI tamén suporá unha mellora, achegando unha maior garantía ás pensións non contributivas que se incluirían na RBUI incrementando a súa contía, mellorará substancialmente as pensións contributivas de menor contía e menos, ou nada, as de maior contía dependendo do criterio final de financiamento e tamén clarificaría a Caixa da Seguridade Social, quitando algúns “gastos impropios”.